Słońce w słoiczku na niepogodę. Niesamowicie żółty dżem śliwkowy.

 I kto by pomyślał? Przecież to zwyczajny dżem, żadna intrygująca kombinacja, nic. Tylko te śliwki. Pomimo tego, ma w sobie to coś. Kolor? Smak? Z pewnością! Dosłownie - słońce w słoiku. 

Och, otworzyc jeden z nich w deszczowy, pochmurny i smutny dzień, a rozświetli ten mrok, nada żywych odcieni życiu i na sto procent przypomni wakacyjne chwile w towarzystwie ukochanej osoby. Lub przyjaciół, czy też rodziny.

Ale to przecież zwykły dżem! Tylko śliwki. I gdzie niby ta magia?

W smaku.

Owoce, z których go przygotowałam były tylko połowicznie dojrzałe. takie... akurat. miękkie, ale nie przejrzałe. Twardawe, ale już dobre do jedzenia. To dzięki temu posiada tę wspaniałą nutkę kwasowości, która czyni go tak intrygującym pod względem smakowych doznań. 

Niemożliwe? Też tak sądziłam, dopóki nie otwarła wieczka i nie spróbowałam go. Po prostu... och. . 

A konsystencja? Zwarty. Lecz cudownie się rozsmarowuje, lekko, delikatnie.

Brak słów

  

SŁONECZNY DŻEM Z ŻÓŁTYCH ŚLIWEK.

( autor: ja. )

3 kg żółtych śliwek

4 opakowania żel-fix 2:1

1- 1,5 kg cukru (dałam mniej, czyli 1 kg, uzyskując ten niesamowity kwaskowy posmak)

Śliwki umyłam, przebrałam i wydrylowałam. Wrzuciłam do garnka o szerokim i grubym dnie. Przykryłam pokrywką i gotowałam 2 minuty na średnim ogniu, aż do przykrycia owoców przez sok (podobnie jak w powidłach). Zdjęłam pokrywkę, przykręciłam gaz do minimum i co jakiś czas mieszając, gotowałam tak długo, aż śliwki się rozpadły i nabrały dośc gęstej konsystencji. Następnie wsypałam cukier, chwilę podgotowałam stale mieszając. Na końcu dodałam żel-fix, stale mieszając, a po upływie trzech minut zdjęłam z ognia. Gorący dżem nakładałam do wyparzonych słoiczków, szczelnie zakręciłam i postawiłam do góry dnem, do wystygnięcia.

Smacznego!