Wspomnienia bieszczadzkie i krucha tarta sernikowa ze śliwkami.

Chcę wrócic w Bieszczady. Chcę ponownie jechac tam, by poczuc się wolna. By zaznac życia w zupełnej ciszy...

Taak. Wspomnienia przychodzą bardzo często. Praktycznie ciągle wracam tam pamięcią. Tyle się wtedy wydarzyło. To ciasto? Nie, nie jest związane z tamtym miejscem, zupełnie. Ale jedząc je, znów się tam przeniosłam. Czyżby przez smak? Czy może przez coś innego?

W zeszłym roku miałam okazję wybrac się w Bieszczady. Jechałam w ciemno, z wycieczką zorganizowaną. Co prawda, autokar po brzegi wypełniony był moimi znajomymi, ale to była wycieczka organizowana przez biuro podróży.

Wsiadłam do autokaru o 23.00, na przystanku i ruszyłam w drogę. Nigdy nie zapomnę braku klimatyzacji i upału przekraczającego 30 stopni. Plus odległośc sześciuset kilometrów. Prawdziwa katorga, ale nie narzekałam. Coś wciąż mi podpowiadało, że ten wyjazd okaże się najlepszym w całym dotychczasowym życiu. Tak też było.

Miejsce, cel nasz, mnie urzekło.  Mała wioseczka, kilometr do najbliższych zabudowań od ośrodka domków letniskowych. Na wzgórzu zielony teren z małymi, zółtymi budyneczkami , pokrytymi niebieską dachówką. A z szosy, kiedy rano szło się na śniadanie do drugiego ośrodka, po drygiej stronie (właściciele to rodzina), mgły spowijały rozpościerające się zalesione szczyty, szosa opadała w dół i wiła się kolejne kilometry, bez żadnych budynków. 

Ta cisza urzekła mnie najbardziej. Cykające świerszcze, mucki, zaciągają rosa i zapach orzeźwijącej wilgoci. Niebo przepełniały tysiące, a nawet miliony roziskrzonych gwiazd, a ludzie powymierali. Poza tym, kompletnie zero tłumów. Tylko ja, znajomi i natura. Nieskazitelnie czyste źródła, nieskażone lasy i nie dotknięte cywilizacją tereny. Oraz on. A szczególnie w jeden, czwartkowy wieczór wszystko stało się naprawdę wyraźne. Wtedy poznałam go bliżej.

Był razem z nami, był jedyna osoba, której z wycieczki nie znałam. Znajoma postanowiła, że musimy się poznac wszyscy trzej. Jednak to ze mną w późniejszym czasie rozmawiał najwięcej. I w ten czwartek, w powietrzu unosiła się jakaś magia. Nadawaliśmy na tych samych falach. Coś ciągnęło nas do siebie, jakaś siła, niewidzialna lina.

Odwiedziliśmy też Węgry, piwniczkę z tokajem i biesiada była. Ale nie pamiętam tego tak dokładnie, jak czwartku.

Mieliśy po powrocie kontakt, ale urwał się w połowie roku, okoła kwietnia. 

Ale nie mogłam zapomniec. Próbowałam wyrzuc go ze swojego umysły, ale mi się nie udało.

Po roku spotkaliśmy się znowu. I również wszystko wydarzło się w czwartek, tym razem sceneria była nadmorska. Teraz jesteśmy razem. I ie wyobrażam sobie, by było inaczej.

mieszkamy w jednym mieście, a potrzebowaliśmy ponad 600 km w jedną stronę, by się poznac, zrozumiec i zakochac. A potrzebowaliśmy roku, by to zrozumiec. 

I ok. 400 km by to sobie wyznac. Na plaży, o zachodzie słońca. Róża, którą od niego dostałam tam, leży zasuszona w pudełku pod łóżkiem. 

Pomyślec, że niegdyś mijaliśmy się bez słowa, a teraz trudno jeen dzień spędzic bez siebie.

Ale ta tarta i tak jest dla niego. Bo on uwielbia serniki. I śliwki. Więc jednak nie bezpodstawnie przyszły te wspomnienia. Przepraszam, jeżeli Was zanudziłam. Ale musiałam to z siebie wylac. Rozpiera mnie szczęście, a na twarzy non stop siedzi uśmiech.

 Krucha tarta sernikowa ze śliwkami.

(przepis na tradycyjne kruche i typową masę sernikową połączone w jedno przez moją osobę)

kruche ciasto:

80g cukru

300g mąki

150g masła

1 jajko

masa sernikowa:

4 zółtka

4 białka

800g chudego twarogu

180g cukru

1 opakowanie budyniu waniliowego

aromat cytrynowy

skórka otarta z 1 cytryny

80g rozpuszczonego masła

2 łyżeczki proszku do pieczenia

śliwki

Zagniotłam kruche ciasto według znanego każdemu sposobu, tego podstawowego. Schłodziłam w lodówce. Piekarnik rozgrzałam do 180 stopni. Formę do tarty natłuściłam i wylepiłam 2/3 ciasta, odstawiłam do lodówki. Resztę ciasta przeznaczyłam na kruszonkę.

Żółtka utarłam do białości z cukrem. Z białek ubiłam sztywną pianę. Do masy żółtkowej dodałam twaróg, budyń, rozpuszczone, ale wystudzone masło, proszek, skórkę i aromat cytrynowy i zmiksowałam na gładką masę. Na samym końcu delikatnie wmieszałam pianę z białek. Wylałam na spód.

Owoce umyłam i wydrylowałam. Podzieliłam na połówki i powciskałam je w masę. Rozkruszyłam resztę ciasta i posypałam wierzch. Posypałam grubym cukrem i wstawiłam do piekarnika. Piekłam w 180 stopniach przez ok. 45 minut.

Smacznego!

 A on był zachwycony tą tartą. Prawie połowę zjadł sam ;]